Fyrir réttum 100 árum, þann 26. nóvember 1897 gengu í hjónaband, Ingveldur Jónsdóttir og Eyjólfur Kristjánsson Velding. Þar með var lagður grunnur að hinni margfrægu Brúsastaðaætt.
Eyjólfur var ungur og lífsglaður kaupstaðarbúi og sjómaður þegar hann réðist í vinnumennsku í Kjósina. Þar kynntist hann ungmeynni Ingveldi, sem þá átti heima í Hvammi í Kjós. Hann var ungur og glæsilegur, sannkallaður kvennaljómi, hún var heimasæta í foreldrahúsum.
Fyrst voru þau í húsmennsku á Þorláksstöðum í Kjós, og þar fæddist hennar fyrsta barn, Þórður, en Eyjólfur hafði áður eignast tvo drengi, Valdimar og Kristinn. Til Hafnar-
fjarðar fluttust þau árið eftir. Fyrst að Langeyri, þar sem Friðrikka, Ingólfur, Kristín, Kristján og Sigurður fæddust. Á Austurgötunni, heimili Kristjáns, föður Eyjólfs fæddist Lilja. Síðan áttu þau heima í Hraunhvammi, þar fæddust Hjálmar, Theódóra og Fanney.
Árið 1915 fluttu þau að Brúsastöðum og þar sem yngstu börnin, Ingólfur og Jóna fæddust. Á Brúsastöðum bjuggu þau til ársins 1932, fluttu þá að Langeyravegi 3 til Sigurðar sonar síns og síðan að Garðavegi 11B, til Hjálmars. Þórður sonur þeirra keypti af þeim Brúsastaði þegar þau fluttu þaðan, og eru þeir enn í eigu afkomenda hans.
Sama ár og þau fluttu að Brúsastöðum, urðu þau fyrir þeirri þungu sorg að missa einn son sinn, Ingólf, þá 13 ára gamlan, í sjóinn. Öll hin systkinin komust upp og stór ættbogi er frá þeim kominn. Aðeins Kristján giftist ekki né eignaðist afkomendur.
Má geta nærri að oft hefur lífsbaráttan verið erfið, og hafa þau eflaust oft átt fullt í fangi með að seðja svo marga munna. Húsakynni voru þröng , aðeins eitt lítið herbergi og eldhús undir súð og alltaf var mannmargt á heimilinu. Legið var í flatsæng á gólfinu og var ekki manngengt á milli. Þá reyndi á samkomulagið, en einnig var það til að þjappa fólkinu betur saman. Samheldni og vinátta Brúsastaðasystkinanna var alla ævi góð og innileg.
Hjónin voru bæði harðdugleg. Eyjólfur stundaði lengst af sjóinn, fyrst á skútum, á vertíðum sunnanlands og vestan, og síðan á togurum þegar þeir komu til sögunnar. Eftir að sjómennsku lauk, stundaði hann almenna verkamannavinnu og var lengi formaður á Langeyri. Hann var einnig smiður góður, sem og synir hans. Heimili hans var alltaf bjargálna og aldrei var skortur.
Ingveldur lét sitt ekki eftir liggja. Auk uppeldis- og heimilisstarfa sem voru talsvert öðruvísi og erfiðari stundaði hún saumaskap, þvi hún var orðlögð fyrir snilld sína og vandvirkni á því sviði. Hún saumaði mikið fyrir bæjarbúa alls kyns fatnað, og þá ekki síst karlmannafatnað. Hún tók einnig stúlkur heim og kenndi þeim saumaskap. Dætur hennar námu handbragðið og urðu sumar orðlagðar hannyrðakonur.
Um leið og aldur leyfði, fóru börnin að heiman til að létta á heimilinu, drengirnir til sjós eða í aðra vinnu og stúlkurnar gjarnan í vist. En þótt ekkert þeirra yrði langskóla-
gengið, fengu þau gott veganesti að heiman og urðu góðir þjóðfélagsþegnar. En þrátt fyrir stóran barnahóp munaði þau hjón ekki um að taka að sér börn annara, sem höfðu viðkomu hjá þeim um mislangan tíma af ýmsum ástæðum, jafnvel erfiðum heimilis ástæðum. Því þótt húsrými væri af skornum skammti, var þeim mun meira hjartarúm.
Sonarson sinn Gunnar Hjálmarsson tóku þau til sín nýfæddan þegar móðir hans lést og ólu hann upp eins og eitt af sínum börnum. Salvör, móðir Ingveldar, fluttist til þeirra um aldamótin og bjó hjá þeim þar til hún lést 1914.
Fjöldi niðja Eyjólfs og Ingveldar var samkvæmt talningu í júní 1997 orðinn 432 manns. Ekki er á afkomenda skrá Ingólfur f. 15.6.1902 að Langeyri, drukknaði í Hafnarfjarðarhöfn 1915 og Kristján Vilhelm f. 8.3.1904 að Langeyri d. 1.3.1975 kvæntist ekki og átti engin börn. Hann var sjómaður og netagerðarmaður.
