Til er kvæði sem ekki er vitað hvað heitir né eftir hvern það er, en það er barnagæla sem margir Brúsar muna eftir frá æskuárunum. 
Ættarmótsnefndin frá árinu 1997 vann mikið í því að rifja það upp og bar þeim nokkurn vegin alveg saman. Þrátt fyrir mikla eftirgrennslan út og suður er ekki vitað að aðrir kunni þessa vísu en afkomendur Brúsastaðahjónanna.
Hættu að gráta heillin mín,
hérna kem ég með gullin þín.
- Ég vil engin gull, ég vil fara út.
Viltu' ekki lána mér hettuklút?

Hann boli er úti og bítur þig,
baulaði áðan og hræddi mig.
- Ég hræðist hann bola, ég hræðist hann ei,
ég hef þá með mér hann Valla grey.

Hann Valli er kjarklaus og kraftasmár,
karlmennsku vantar og ráðafár.
- Ég hugsa' að hann pabbi hjálpi mér,
ég hlusta' ekki á þetta bull í þér.

Þú átt engin lömb, þú átt enga á.
- En áðan gaf pabbi mér tvö lömb grá. -
Æ, gefðu mér annað góða mín,
gleymdu' ekki að ég er systir þín.

Þú átt enga sokka, þú átt enga skó,
en úti er bleyta og forin nóg.
- Ég stíg yfir bleytu og stikla' yfir for,
og stekk er ég kem með þér í vor.

Í þessu kemur hún amma inn,
- Er nú greyið með grátna kinn. -
Hana langar svo út að leika sér,
leita að blómum og týna ber.

Síðan fékk stelpan sokka og skó,
þá varð hún kát og skellihló.
Svo fór hún út að leika sér,
leitaði' að blómum og týndi ber.